 |
 |
 |
|
|
|
De wekker gaat om 7:30. Douchen, aankleden en op naar de grote(re) 'Family Mart' om een paar yoghurtjes te kopen. In de koelvitrines leek alleen maar drinkyoghurt en zo te verkrijgen, maar in een kleine koelvitrine in het midden van de zaak stonden de steviger yoghurts. We kiezen citroen. Lekker! Bij de kassa krijgen we twee plastic lepels er bij. Dat is makkelijk.
Ons uitzicht vanuit het hotel. Aan de overzijde van de straat zien we dat op het dak van een parkeergarage een oefencircuit is aangelegd ten behoeve van de autorijscholen.
Dit gebouw heeft een soort daktuin.
Op sommige ramen van de gebouwen zie je een rode driehoek zitten.
Deze rode driehoeken zijn voor de hulpdiensten om aan te geven dat deze ramen
in geval van een noodsituatie vanaf de buitenkant te openen zijn.
Bij het onderste raam op de foto hierboven zie je dat er een raamkruk aan de
buitenkant zit.
Rond 9:00 verzamelen we in de lobby van het hotel. Gezamelijk lopen we naar JR Station Ikebukuro, waar we net als gisteren de Yamanota lijn nemen, nu naar de Meiji schrijn.
Op het station gaat het er uiterst gediciplineerd aan toe. Iederen staat netjes in de rij, de deuren gaan open en de reizigers komen er uit, anderen gaan zonder dringen en duwen er in, deuren dicht en weg is de metro. Supersnel.
De metro is niet druk, en nu valt pas goed op hoe schoon de treinstellen zijn!
Alle forensen zijn bezig op hun telefoon, behalve degenen die een zitplaats
hebben bemachtigd en zitten te slapen.
We stappen uit op Yoyogi station. Ook hier valt op hoe schoon alles is. Grappig
is het bord dat verteld dat je niet zelf achter dingen aan mag gaan die op het
spoor beland zijn.
We verlaten het station, en ook hier staat er een massief winkelcentrum annex kantoorgebouw op het station. JR moet wel een enorme vastgoed-eigenaar zijn.
Als we naar de Meiji schrijn lopen zien we dat het vuilnis-ophaaldag is. Alles
wordt netjes omspannen door blauwe netten of in een blauwe korf geplaatst.
De vuilniswagens zijn ook nogal mini want anders kom je niet door de soms erg
nauwe straatjes.
Een Torii geeft de ingang van een tempel of schrijn aan. Hier een heel kleintje.
De Meiji schrijn is opgedragen aan keizer Matsumoto, posthuum genoemd keizer
Meiji, en keizerin Shoken.
Matsumoto was de eerste keizer van Japan nadat lange tijd het land een verzameling
rijkjes was die elk door de plaatselijke shogun en daimyos werden geregeerd.
De keizerlijke macht werd hersteld na een serie van gebeurtenissen die later
de 'Meiji revolutie' werden genoemd en Japan omvormden van een versplinterde
verzameling pre-industriele koninkrijkjes tot een westers georienteerde industriele
grootmacht.
De Meiji schrijn zelf ligt in een mooi park. Ongelooflijk dat dit park midden in het drukke Tokyo ligt.
Dit is de kaart van het park. We komen binnen via de zuidelijke poort van de schrijn, en gaan via de oostpoort er weer uit en lopen vervolgens naar de uitgang aan de oostzijde van het park.
Al gauw zien we de Torii van de schrijn.
Voordat je de schrijn betreedt moet je je eerst ritueel reinigen.
Hee wat zien we daar? Even inzoomen ....
Er blijkt een trouwerij aan de gang te zijn. Snel naar binnen en foto's maken.
Aan een zijde van het plein staat een tweetal bomen die samen een prachtig plaatje vormen.
Tussen de bomen hangt een gebedslint en staat een box waar je een muntje in
kunt gooien als je een gebed wil doen.
De regel is dat je twee keer buigt om te groeten, dan twee keer in je handen
klapt om de aandacht te trekken en dan je gebedje doen en als afsluiting nog
een keer buigt om te bedanken.
Aan de andere zijde van het plein staat een boom waar je wens-plaatjes kan ophangen.
We lopen via de oostelijke poort de schrijn weer uit.
Buiten de poort was een gebouw met een souvenierwinkeltje en een ruimte waar informatie te vinden was van het leven en regeerperiode van Mutsuhito, oftewel keizer Meiji.
Hier kan je ook een stempel halen, de zogenaamde Goshuin. Deze stempels zijn uniek per tempel of schrijn en worden door veel Japanners verzameld in een speciaal stempelboekje.
Dit is de Goshuin van de Meiji schrijn. Het stempelkussen wordt bijgevuld door een medewerker van de schrijn.
Ook bij deze ingang is de mogelijkheid om je ritueel te reinigen voordat je de schrijn betreedt.
Hier staat ook een gebouwtje waar je oude amuletten kan doneren. Uiteraard moet er wel een waarschuwing op voor suffe toeristen die denken dat dit een vuilnisbak is.
De Torii aan deze zijde is werkelijk gigantisch.
Even verder staan twee stellages met vaten drank die jaarlijks aan keizer Meiji
en keizerin Shoken zijn geschonken.
Links sake gedoneerd door de Meiji Jingu Nationwide Sake Brewers Association,
en rechts Bourgogne gedoneerd door Chateau de Chailly in Frankrijk.
We wandelen het park uit en gaan naar het kattencafe 'Mocha'.
Je hebt in Tokyo en in andere grote steden van Japan meerdere van dit soort kattencafe's voor mensen die te klein behuisd zijn om een kat te hebben maar wel af en toe een kat op schoot willen hebben en aaien. Je komt er op de manier die typisch is voor de diverse zaken en restaurants in Tokyo: Er hangt in een portiek een poster van de zaak en op welke etage deze is. Je gaat met een kleine lift naar boven en komt in een kleine ruimte uit waar de ingang van het etablissement is. Daar wacht je tot je naar binnen mag.
Bij Mocha moet je je schoenen uit doen en sloffen aan om te voorkomen dat je ziektes mee brengt. Je schoenen en andere spullen gaan in een locker, en je doet de sleutel met een bandje om je pols. Je betaald voor het eerste half uur (kattensnoepjes etc niet meegerekend) en daarna kan je eventueel verlengen. Dat deze business in een behoefte voorziet blijkt wel want het halletje voor de ingang staat constant vol en telkens komen er nieuwe mensen binnen voor een half uurtje aaien, spelen en kijken naar de katten.
Als onze tijd er op zit geven we de katten nog een laatste aai en pakken onze spullen uit de locker. De slippers van het kattencafe gaan in een volautomatische slipper-reiniger voor de volgende bezoeker.
We gaan op weg naar de winkelstraat Takeshita. Deze winkelstraat staat bekend om wat ze hier 'Cosplay' noemen, maar in feite een luxe winkelstraat is waar je Japanse Gothic, Steampunk, Lolita style etcetera kan kopen.
Aan het einde van de winkelstraat zien we een groot 3D-reclamescherm. Blijkbaar is er geen beperking over hoeveel geluid zo'n reclamescherm mag maken want het is behoorlijk luid.
We spreken af dat iedereen wat te eten koopt in een van de vele shops en dat
we dan gezamelijk naar Tokyo park wandelen en daar een plekje opzoeken om te
lunchen. We zijn allebei niet zo hongerig, dus we kopen een pakje sushi.
Als we door de straat lopen zien we in de verte een bijzonder gebouw. Spiegels,
en groen? Is dat een muurschildering of is dat echt?
Als we dichterbij komen blijkt er boven op een gebouw een heuse daktuin aangelegd te zijn.
Het winkelcentrum waar we bij staan, het Tokyu Plaza, heeft ook al zo'n spiegelende gevel. De roltrap naar boven gaat midden tussen de spiegels door.
Als we aankomen in het park zitten de anderen al te wachten bij de ingang. We wandelen gezamelijk het park in en zoeken ons een leuk plekje. Het park blijkt populair want overal zitten mensen op een bankje of op het gras, of wordt er gewandeld, hard gelopen, badminton gespeeld of met een frisbee gegooid.
We eten met smaak onze sushi op. Dit pakje kwam gewoon van een fabriek, maar hiervan kunnen de diverse sushi-restaurants in Nederland wat van leren. Erg lekker.
Na de lunch gaan we op weg om door het park te wandelen.
Op een gegeven moment kwamen we langs een losloopgebied voor honden. Alleen toegankelijk voor leden, en het was onderverdeeld in drie maten: Large-medium, medium-small en small-extra small.
In het medium-small gedeelte liepen onder andere een aantal kleine dwergpoedels
rond, die op een gegeven moment een chihuahua onderplasten. De eigenaresse van
de chihuahua tilde vol afschuw het ondergeplaste hondje op en hield het op armlengte
afstand op weg naar de waterkraan. Een luid gejank klonk toen het hondje onder
de kraan werd ontdaan van het onwelriekende vocht.
Vermeldenswaardig is dat deze hondjes niet naar de speelweide in het park hoeven te lopen, maar ze worden in een soort kinderwagentjes van en naar de speeltuin gereden.
Nadat iedereen voldoende naar de spelende hondjes heeft gekeken wandelen we verder. Het park is werkelijk prachtig en je begrijpt dat men hier graag komt.
Het is prachtig hoe deze bomen nog in bloei staan.
Deze dames zijn aan het schilderen.
We lopen verder naar de uitgang van het park en waar we vervolgens op station
Harajuku de metro terug naar Ikebukuro nemen.
Samen met Maria hebben we de metro voor morgen uitgezocht en we lopen via de
toeristische route terug naar het hotel.
Wij gaan nog even het Sunshine City winkelcentrum in om brood, zalm en een flesje wijn te kopen. Op de kamer eten wij met smaak ons diner op en gaan te bedde voor een tukje.
Om te voorkomen dat we door zouden slapen hebben wij de wekker om acht uur
gezet. We gaan nog even een rondje lopen in het winkelcentrum, en als we weer
op onze kamer zijn kijken we nog de samevatting van de F1 van Japan van afgelopen
zondag.
Nog even tanden poetsen, en dan is het bedtijd.
|
|
|